No category

منبع پایان نامه ارشد با موضوع فعالیت بدنی، استرس اکسیداتیو، اکسیداسیون، ورزشکاران

واکنش با آستیل کوآنزیم آ کاهش می یابد. غلظت پایین کارنیتین آزاد به عنوان یک مکانیسم کاهش اکسیداسیون اسید چرب پلاسما و تری آسیل گلیسرول درون عضلانی در طول فعالیت های شدید بیان شده است (۳۹). یک فعالیت با شدت بالا همراه با هیپوکسی بوده و موجب افزایش غلظت آمونیاک در خون می شود (۴۴). ضمناً، افزایش غلظت لاکتات و آمونیاک خون وابسته به شدت فعالیت بدنی است (۱۴۷). فعالیت تحت شرایط هیپوکسی موجب تحریک انتقال گلوکز شده و باعث کاهش غلظت کارنیتین آزاد می شود (۱۱۵). کارنیتین یک نقش قطعی در حفظ نسبت آستیل کوآنزیم آ و کوآنزیم آ آزاد در سلول دارد. در زمان فعالیت های با شدت بالا میزان زیادی آستیل کوآنزیم آ تولید می شود. این افزایش موجب مهار آنزیم پیروات دهیدروژناز می شود (۷۸). آستیل کوآنزیم آ با کارنیتین آزاد واکنش داده و استیل کارنیتین به همراه کوآنزیم آ آزاد را تولید می کند. افزایش تشکیل استیل کارنیتین در زمان ورزش با شدت بالا که بیشتر در تارهای عضلانی نوع I رخ می دهد (۴۹)، به صورت مستقیم مرتبط با افزایش استیل کوآنزیم است (۴۹،۴۳) که از اکسیداسیون پیروات به وسیله کمپلکس پیروات دهیدروژناز کاتالیز شده و معمولاً در چرخه کربس استفاده می شود و منجر به تجمع پس از آن می شود.
فعالیت آنزیم پیروات دهیدروژناز تجمع اسید لاکتیک را به حداقل می رساند (۴۹). تاثیر کارنیتین بر پیروات دهیدروژناز نیاز به حداکثر رساندن اثر مهاری بر روی آستیل کوآنزیم آ دارد (۳۵). محتوای کارنیتین عضله اسکلتی زمان فعالیت با شدت بالا به صورت استیل کارنیتین کاهش می یابد (۷۴). بنابراین، در دسترس بودن کارنیتین حتی به میزان مقادیر پایه می تواند سرعت محدود کردن را کاهش دهد (۲۸). اختلال در انقباض عضلات به دلیل خستگی می تواند نقش مهمی در تعیین عملکرد انسان داشته باشد. در مطالعات حیوانی غلظت بالای کارنیتین موجب به تأخیر انداختن خستگی عضلانی شده و بهبود نیروی انقباض را نشان داده است، اما این مکانیسم در انسان به طور کامل مشخص نشده است (۵۳،۴۰).

۲-۲-۷-۶- خلاصه تاثیرات کارنیتین بر عملکرد ورزشی
( اثر آنتی اکسیدانی، ضد التهاب و ضد تکثیر
( افزایش اکسیداسیون اسیدهای چرب عضله و متابولیسم آن ها
( کاهش سرعت تخیله گلیکوژن عضلات از طریق مصرف چربی ها
( جایگزینی کارنیتین عضلانی به شکل استیل کارنیتین
( افزایش فعالیت پیروات دهیدروژناز به وسیله کاهش محتوای استیل کوآنزیم آ
( کاهش شاخص های خستگی (لاکتات)
( جایگزینی کارنیتین از دست رفته زمان تمرین
( جلوگیری از تخریب بیش از حد استخوان ها

( کمک به سوخت و ساز و تبدیل غذا به انرژی (۵۸).

۲-۳- پیشینه تحقیق
در این بخش ابتدا تحقیقات انجام شده در رابطه با تأثیر فعالیت بدنی بر شاخص های استرس اکسیداتیو ذکر شده، سپس پژوهش های انجام یافته در ارتباط با تأثیر مکمل های آنتی اکسیدانی بر شاخص های استرس اکسیداتیو بیان می شود.

الف) تحقیقات انجام شده در رابطه با تأثیر فعالیت بدنی بر شاخص های استرس اکسیداتیو

۲-۳-۱- تأثیر فعالیت بدنی بر کراتین کیناز
چنان چه در اغلب منابع آمده است، فعالیت بدنی می تواند باعث ایجاد آسیب عضلانی شده و خروج کراتین کیناز را از سلول افزایش دهد. به نظر می رسد در بیشتر فعالیت های بدنی، کراتین کیناز افزایش قابل توجهی نشان می دهد. تقریباً در تمامی تحقیقات صورت گرفته، میزان کراتین کیناز پس از فعالیت شدید یا طولانی مدت افزایش نشان می دهد (۱۳۶،۱۳۵،۱۱۹،۱۱۶،۴۶).
پس از دو نیمه ماراتون (۲۰) و نود دقیقه دویدن بر روی نوار گردان با ۵% شیب منفی و ۷۵% حداکثراکسیژن مصرفی (۱۰۵)، افزایش معنی داری در میزان کراتین کیناز پلاسما ملاحظه گردید.
مطالعات مشابه نیز نشان داد که متعاقب یک جلسه فعالیت دو رفت و برگشت، افزایش معنی داری در میزان کراتین کیناز پس از فعالیت ملاحظه می گردد (۱۳۵).
طی تحقیقی آزمودنی ها را به مدت ۳۰ دقیقه در شیب منفی هجده درجه دوانده و میزان کراتین کیناز را قبل و بعد از فعالیت اندازه گیری کردند . نتایج، افزایش معنی دار کراتین کیناز، ۲۴ ساعت پس از فعالیت را نسبت به قبل از فعالیت نشان داد (۱۳۸).

۲-۳-۲- تأثیر فعالیت بدنی بر مالون دی آلدئید
همان طور که در اغلب منابع ذکر گردیده است برخی از انواع فعالیت می توانند باعث افزایش استرس اکسیداتیو شوند. مالون دی آلدئید (MDA ) به عنوان مهم ترین شاخص استرس اکسیداتیو مطرح است و یکی از محصولات جانبی استرس اکسیداتیو و به طور دقیق تر پراکسیداسیون لیپید در خون، محسوب می شود (۵۱). تحقیقات در زمینه تأثیر فعالیت بدنی بر استرس اکسیداتیو به دو دسته کلی تقسیم می شود:
الف) تحقیقاتی که در آن ها فعالیت بدنی باعث افزایش مالون دی آلدئید نشده است.
ب) تحقیقاتی که در آن ها فعالیت بدنی باعث افزایش مالون دی آلدئید شده است.
حال به بررسی تحقیقات در این زمینه می پردازیم:

الف) تحقیقاتی که در آن ها فعالیت بدنی باعث افزایش مالون دی آلدئید نشده است.
در تحقیقی سطوح مالون دی آلدئید پلاسما در افراد تمرین کرده و تمرین نکرده در حالت استراحت، قبل و بعد از یک جلسه فعالیت وامانده ساز اندازه گیری شد و هیچ افزایش معنی داری در مالون دی آلدئید در گروه های مختلف بلافاصله، ۱۵ دقیقه و ۲۴ ساعت بعد از فعالیت وامانده ساز بر روی نوار گردان مشاهده نگردید (۱۰۰). آزمودنی های تمرین کرده پس از ۲ ساعت دویدن بر روی نوار گردان نیز، تغییری را در سطوح MDA پلاسما نشان ندادند (۵۵،۵۴). همچنین پس از انقباض های مکرر ایزومتریک نیز تغییری در سطوح پلاسما ملاحظه نگردید (۱۴۰). مطالعات نشان داده اند که تمرینات استقامتی شدید طولانی مدت حتی باعث کاهش سطوح شاخص های استرس اکسیداتیو شده اند. تعدادی آزمودنی تمرین نکرده مرد، یک دوره فعالیت حاد بر روی چرخ کارسنج قبل و بعد از یک برنامه تمرینی ۱۲ هفته ای انجام دادند افزایش کمتری در میزان مالون دی آلدئید اریتروسیت ها در پاسخ به تمرین بر روی چرخ کارسنج در مرحله دوم نسبت به مرحله اول ملاحظه گردید (۱۰۱).
گائینی و همکاران (۱۳۸۷) تأثیر تمرین استقامتی و بی تمرینی بر پراکسیداسیون لیپید را مورد بررسی قرار دادند. این مطالعه بر روی ۳۵ موش نر ۳ ماهه که به صورت تصادفی در ۲ گروه تمرین استقامتی و کنترل انتخاب شده بودند انجام شد. نتایج این تحقیق نشان داد شاخصMDA پس از یک جلسه فعالیت استقامتی در مقایسه با گروه کنترل کاهش داشت (۱۸).

ب) تحقیقاتی که در آن ها فعالیت بدنی باعث افزایش مالون دی آلدئید شده است.
برخی از تحقیقات نشان داده اند که به دنبال یک جلسه فعالیت، سطوح مالون دی آلدئید خون افزایش می یابد (۱۰۱،۸۹،۸۷،۷۳،۵۲). مارزاتیکو۲۷ و همکارانش(۱۹۹۷) دریافتند ۴۸ ساعت پس از فعالیت های سرعتی در ورزشکاران سرعتی و بلافاصله پس از فعالیت استقامتی در ماراتونیست ها سطوح مالون دی آلدئید پلاسما افزایش می یابد (۹۶). افزایش سطوح پلاسمای مالون دی آلدئید (تقریباً۷%) متعاقب یک فعالیت استقامتی سنگین (۸۰ کیلومتر دو ) در ورزشکاران تمرین کرده گزارش گردید (۸۰).
در تحقیق دیگری، تأثیر ویتامین C بر شاخص های رادیکال آزاد مورد بررسی قرار گرفت (۱۳۵). یک گروه، ۲۰۰ میلی گرم ویتامین C در روز فعالیت و دو روز پس از اجرای فعالیت و گروه دیگر دارونما مصرف کردند. در هر دو گروه متعاقب فعالیت، میزان مالون دی آلدئید افزایش یافت، گر چه بین دو گروه تفاوت معنی داری وجود نداشت. نتیجه نشان می دهد که احتمالاً نوع، شدت و مدت فعالیت بدنی و سطح آمادگی ورزشکار عوامل مهمی در افزایش شاخص های استرس اکسیداتیو به شمار می روند.

۲-۳-۳- تأثیر فعالیت بدنی بر ظرفیت آنتی اکسیدانی توتال

در تحقیقی که توسط اسکولپیس۲۸ و همکاران (۲۰۰۷) انجام گرفت، افزایش قابل ملاحظه ای در سطوح TAC ، پس از فعالیت (۷/۳۵۸ میکرومول در لیتر) نسبت به قبل از فعالیت (۶/۲۸۹ میکرومول در لیتر) مشاهده شد. آزمودنی های این تحقیق ۱۵ مرد دونده بود که در مسابقه دوی استقامتی طولانی مدت شرکت کردند.
سکندری۲۹ و همکاران در تحقیق مشابه دیگری، تأثیر فعالیت ورزشی استقامتی طولانی مدت را بر شاخص های استرس اکسیداتیو بررسی کردند. پروتکل ورزشی آن ها یک مسابقه دوی فوق ماراتون (۲۴۶ کیلومتر) بود که ۱۸ ورزشکار به عنوان آزمودنی در آن شرکت کردند. نمونه گیری خونی در این پروژه ، قبل، بلافاصله بعد و۴۸ ساعت پس از فعالیت انجام شد. ظرفیت آنتی اکسیدانی توتال ورزشکاران، بلافاصله پس از تست افزایش یافته و تا یک ساعت بعد نیز در این سطوح باقی ماند. در این طرح میزان آسیب های ایجاد شده توسط استرس اکسیداتیو با ارزیابی پراکسیداسیون چربی، اندازه گیری شد که مقدارآن، هم در انتهای تست و هم در دوره ریکاوری به طور معنی داری بالا بود.در مقابل، TAC بلافاصله پس از تست و تا ۴۸ ساعت پس از آن نیز افزایش یافت که این موضوع به هم خوردن تعادل بین پرواکسیدان ها و آنتی اکسیدان ها را تأیید می کند (۱۲۸). آسن سائو ۳۰و همکاران در سال ۲۰۰۷ ده موتور سوار حرفه ای را به عنوان آزمودنی در یک مسابقه موتور سواری شرکت دادند و میزان TAC را قبل، بلافاصله و یک ساعت پس از مسابقه اندازه گیری نمودند. افزایش معنی دار TAC از وضعیت قبل از مسابقه تا بلافاصله و یک ساعت پس از آن قابل توجه بود (۲۹).
تحقیقات انجام شده در رابطه با تأثیر فعالیت بدنی بر TAC نشان می دهند که در انواع مختلف فعالیت های بدنی ظرفیت آنتی اکسیدانی توتال پس از فعالیت افزایش یافته است.

ب) تحقیقات انجام شده در زمینه تأثیر مکمل های آنتی اکسیدانی بر شاخص های استرس اکسیداتیو

۲-۳-۴- ال استیل سیستئین
تساکریس۳۱ و همکارانش (۲۰۰۶) اثر مکمل ال سیستئین را در اثر فعالیت بدنی سنگین مورد مطالعه قرار دادند. نمونه های خونی از ۱۰ بسکتبالیست، قبل از بازی (گروهA)، پس از بازی (گروه B) و پس از یک ماه مکمل سازی توسط L-cys (5/0 گرم در هر ۲۴ ساعت به صورت خوراکی) دوباره قبل (گروه C) و پس از بازی (گروه D)، به دست آمد. مقادیرCK سرمی پس از بازی نسبت به قبل از بازی، به طور قابل توجهی بیشتر بود. (گروه A در مقابل گروه B و گروه C در مقابل گروه D). از سوی دیگر، سطوح CK پس از بازی در بازیکنانی که L-cys مصرف کرده بودند به صورت معنی داری پایین تر بود (۱۳۹).

۲- ۳-۵- پلی فنول ها
موریلاس۳۲ و همکاران (۲۰۰۶) تأثیر آنتی اکسیدان های پلی فنولیک بر استرس اکسیداتیو ناشی از فعالیت ورزشی را مورد بررسی قراردادند. ترکیبات پلی فنولیک معمولاً خواص آنتی اکسیدانی بسیار بالایی دارند. پروتکل استفاده شده در این پروژه، دو تست مشابه به صورت

دیدگاهتان را بنویسید