No category

پایان نامه با واژگان کلیدی امام حسین، امام حسین(ع)، پیامبر(ص)، پیامبر اسلام(ص)

چشم خود بگذارد و نیز بر سایر اعضای بدنش بمالد…***
سجده بر تربت امام حسین(ع)
از موضوعاتی که مورد توجه و سؤال وهابیان واقع شده این است که چرا شیعه بر تربت امام حسین(ع) سجده می‌کند؟ آیا در حقیقت این سجده بر امام حسین یا سجده بر تربت نیست؟ برای روشن شدن مطلب به بررسی این موضوع می‌پردازیم:
فتوای وهابیان
صالح بن فوزان می‌گوید:
السجود علی التربه المسمّاه تربه الولی؛ ان کان المقصود منه التبرک و التقرب إلی الولی فهذا شرک اکبر؛ و ان کان المقصود التقرب إلی الله مع اعتقاد فضیله هذه التربه و انّ السجود علیها فضیله کالفضیله التی جعلها الله فی الأرض المقدسه فی المسجد الحرام و المسجد النبوی و المسجد الأقصی فهذا ابتداع فی الدین…۲۱۱
سجده بر تربتی که به نام تربت ولی معروف است اگر مقصود از آن تبرک به این تربت و تقرب به ولی است، این شرک اکبر است، و اگر مقصود تقرب به خداست ولی با اعتقاد به فضیلت این تربت و این‌که سجده بر آن فضیلتی است همانند فضیلتی که خداوند در سرزمین مقدس در مسجدالحرام و مسجد نبوی و مسجد الاقصی قرار داده، این عمل بدعت در دین است…
سجده شیعه بر هر نوع خاک
عالمان شیعی، سجده بر تربت امام حسین(ع) را واجب نمی‌دانند، بلکه حکم به جواز سجده بر هر تربت و خاکی نموده‌اند، ولی از آنجا که تربت امام حسین(ع) امتیاز خاصی دارد، حکم به استحباب سجود بر آن داده‌اند.
برتری برخی زمین‌ها از دیدگاه قرآن
از مجموع آیات استفاده می‌شود که برخی از زمین‌ها مبارک بوده، بر سایر زمین‌ها برتری خاصّی دارند.
خداوند متعال می‌فرماید: “إِنَّ أَوَّلَ بَیتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِی بِبَکهَ مُبَارَکاً وَ هُدی لِلْعَالَمِینَ”۲۱۲ (نخستین خانه‌ای که برای مردم قرار داده شد، همان است که در سرزمین مکه است که پربرکت و مایه هدایت جهانیان می‌باشد.)
و نیز می‌فرماید: “وَ قُلْ رَبِّ أَنْزِلْنِی مُنْزَلاً مُبَارَکاً وَ أَنْتَ خَیرُ الْمُنْزِلِینَ”۲۱۳ (و بگو پروردگارا مرا در منزلگاهی پربرکت فرود آور و تو بهترین فرود آورندگانی.)
در آیه‌ای آمده است: “وَ نَجَّینَاهُ وَ لُوطاً إِلَی الأَرْضِ الَّتِی بَارَکنا فِیهَا لِلْعَالَمِینَ”۲۱۴ (و او و لوط را به سرزمین [شام] که آن را برای همه جهانیان پربرکت ساختیم نجات دادیم.)
درباره حضرت موسی(ع) می‌فرماید: “إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوی”۲۱۵ (چون پروردگارش او را در وادی مقدس طوی ندا داد.)
همچنین در خطاب به او می‌فرماید: “فَاخْلَعْ نَعْلَیک إِنَّک بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوی”۲۱۶ (کفش‌هایت را بیرون آر که تو در سرزمین مقدس طوی هستی.)
درباره قصه سلیمان(ع) آمده است: “وَ لِسُلَیمَانَ الرِّیحَ عَاصِفَهً تَجْرِی بِأَمْرِهِ إِلی الأَرْضِ الَّتِی بَارَکنَا فِیهَا”۲۱۷ (تند باد را مسخر سلیمان ساختیم که به فرمان او به سوی سرزمینی که آن را پربرکت کرده بودیم جریان می‌یافت.)
در مورد پیامبر اسلام(ص) می‌فرماید: “سُبْحَانَ الَّذِی أَسْری بِعَبْدِهِ لَیلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَی الْمَسْجِدِ الأَقْصَی الَّذِی بَارَکنَا حَوْلَهُ”۲۱۸ (پاک و منزه است خدایی که بندهاش را در یک شب، از مسجدالاقصی که گرداگردش را پربرکت ساخت‌هایم برد.)
اختلاف برخی زمین‌ها از دیدگاه روایات
از دیدگاه روایات اهل سنت و شیعه استفاده می‌شود که قطعه‌های زمین همانند ساکنان آن، متّصف به صفت شقاوت و سعادتند:
?۱?. بخاری به سندش از عبدالله بن عمر نقل می‌کند:
پیامبر اکرم(ص) هنگامی که از سرزمین “ثمود” می‌گذشت، فرمود: داخل نشوید در سرزمین‌هایی که صاحبان آن‌ها به خود ظلم نمودند، تا شما نیز همانند آنان به مصیبت مبتلا نگردید، مگر در حالی که گریانید. آن‌گاه رسول‌خدا(ص) سرمبارکش را پوشانید وبه سرعت از آن وادی گذر نمود.۲۱۹
?۲?. همو نقل می‌کند: “علی(ع) کراهت داشت در سرزمین فرو رفته “بابل” نماز بخواند.”۲۲۰
?۳?. حلبی در سیره خود نقل می‌کند:
اجماع امّت بر آن است که این مکان (مدینه) که اعضای شریف پیامبر(ص) را در بر گرفته، بهترین قسمت‌های روی زمین است و حتّی از کعبه برتر می‌باشد. برخی دیگر گویند: افضل قسمت‌های روی زمین است، و حتّی از عرش الهی برتر است.۲۲۱
???. سمهودی شافعی در بحث علل برتری سرزمین مدینه بر سرزمین‌های دیگر می‌گوید: جهت دوم آنکه: این سرزمین مشتمل بر قطعه زمینی است که به اجماع امت بر سایر قطعه‌ها برتری دارد و آن همان قطعه‌ای است که بدن شریف پیامبر(ص) را در برگرفته است.۲۲۲
???. همچنین این مطلّب را که مردم بعد از رحلت رسول خدا(ص)
می‌آمدند و به جهت تبّرک از خاک قبر آن حضرت بر می‌داشتند و با
خود می‌بردند. عایشه به جهت آنکه بدن پیامبر(ص) نمایان نگردد، دستود داد دیواری به دور قبر پیامبر(ص) کشیده شود.۲۲۳
شرافت تربت امام حسین(ع)
تربت امام حسین(ع) از جمله تربت‌هایی است که خداوند متعال آن را به جهاتی مبارک گردانیده است، زیرا آن تربت قطعه زمینی است که جسد پاک و طیب و طاهر سیدالشهدا(ع) را در بردارد.
علامه امینی (ر) در سرّ سجود به تربت کربلا می‌فرماید:
این امر بر دو اصل اساسی استوار است:
الف) آنکه شیعه امامیه در صدد آن است که برای خود تربت و مهری پاک به همراه داشته باشد تا بر آن سجده نماید.
ب) برخی از بقاع بر بعضی دیگر برتری دارد، لذا آثار و برکاتی بر آن مترتب است؛ به همین دلیل کعبه و حرم حکم خاصی به خود گرفته است. از جمله سرزمین‌هایی که بر سایر بقاع برتری پیدا کرده و دارای آثار و برکاتی خاص است محلی است که بدن شریف سیدالشهدا(ع) را در خود جای داده است. همان بقعه‌ای که امام علی(ع) قبل از شهادت امام حسین(ع) قبضه‌ای از خاک آن را برداشت و استشمام کرد و چنان گریست که زمین از اشک‌های حضرتش مرطوب گشت.
سپس حضرت فرمود:
از این سرزمین هفتاد هزار نفر محشور شده و بدون حساب وارد بهشت می‌گردند. ?۱?آیا سجده بر چنین تربتی مطلوبیت و قداست ندارد و سبب تقرّب به خداوند متعال نمی‌گردد؟ . آیا سزاوار نیست که انسان بر تربتی سجده کند که در آن نشانه‌های توحید و عشق‌بازی در راه معبود است؟ تربتی که در صورت توجه خاص به حقیقت آن، حالت رقّت قلب در انسان ایجاد شده و انسان را به سوی خداوند نزدیک می‌کند…۲۲۴
استاد عباس محمود عقاد – نویسنده مصری – در مورد سرزمین کربلا می‌نویسد:

دیدگاهتان را بنویسید