اسکن مغز با قابلیت بازیابی کما در بیمار | بیماری

: این فوت وفن اسکن کردن تصویربردارى شدید شدن مغناطیسى کارکردى (fMRI) نامیده مى شه. پزشکان مى می گن تو یه منطقه ضعیفى مطالعه مغز صفر بوده که موسوم به قشر سینگولیت خلفى PCC  است که به نظر می رسه با آگاهى درگیر مى شه.

محققان به این نتیجه رسیدن، مشکلات شدید در این منطقه مغز نتیجه ضربه به سر یا ایست قلبى به نظر می رسه و این امکان که مریض دوباره هوشیاریش رو به دست آورد رو سرکوب مى کنه.

پزشکان اسکن هاى ٢٧ فرد رو در کما با ١۴ فرد سالم مقایسه کردن؛ در همه کسانى که در کما بودن، مشکل قابل توجهى در رابطه و درون قشر سینگولیت خلفى PCC  مشاهده شد. با اینحال چهار مریض که هوشیارى خود رو بازیافتند، هر کدوم از اونا هنوز بین قشر سینگولیت خلفى PCC و منطقه اى که قشر جلویى میانى اسمشه فعالیتایی رو دارن. واقعا، فعالیت عصبى بین دو منطقه مغز براى افراد سالم و این بیماران که هوشیارى رو گرفتن یکى بوده. مشاهدات نشون مى دهد که اسکن هاى fMRI  ازPCC  مى تونه به پزشکان نشون بده که مریض در کما ممکنه به زودى بیدار شه و یا در حالت زندگى نباتى باقى بمونه.

دکتر استین سیلوا از محققان موسسه ملى در تولوسو در فرانسه دراین باره گفت: “ما  با این روش راحتتر مى توانیم بهتر پیش بینى کنیم که چه کسى در کما احتمال بهبودى رو داره.” سیلوا همچنن اضافه کرد گفت: “یافته های نوین بسیار امیدوار کننده س، هرچند  باید تحقیقات بیشترى روى تعداد زیادى از کسانى که در کما هستن، انجام شه.”

کما یه دوره طولانى بدون هوشیارى در بیماره که توان بیدار شدن و باز کردن چشمها رو نداره و به محرکهایى مثل درد، صدا و نور هم جواب نمى دهد. کما در بسیاری موارد موقتىه و معمولا چند روز تا چند هفته زمان میبره. یه مریض یا به طور کامل بهبود مى یابد و یا با درجات مختلفى از مشکل فیزیکى و شناختى بیدار مى شه و به حالت زندگى نباتى با دست کم یا بدون آگاهى پا میذاره و یا جون خود رو از دست میده.

قبل از این پزشکان قادر نبودن پیش بینى کنن که کدوم بیماران در کما ممکنه بیدار شن. حتى اندازه حالت زندگى نباتى و شانس بهبودى اونا هم قابل پیش بینى نبود، چون بعضی از این بیماران که در حالت زندگى نباتى هستن ممکنه بعد از چند سال آگاهى خود رو بدست بیارن.

بعضی پزشکان این حالت زندگى نباتى رو“سندرم بیدارى بى توجه” مى نامند. چون بیماران ممکنه چرخه خواب و بیدارى با چشمون باز و بسته بدون هیچ آگاهى که اونو محاصره کرده باشه رو دارا باشن. سیلوا فرض کرد که بهبودى هوشیارى بعد از کما بستگى به اندازه آسیب مغز در مورد قشر سینگولیت خلفى PCC  است. ایشون در ادامه اضافه کرد: “به سختى میشه از مغز  تصویری رو کشید، در نتیجه اون اندازه ممکن از مغز که در دسترس اسکن قرار داره مورد مطالعه قرار گرفته.”

با این وجود سیلوا اضافه کرد بررسی کارکرد مغز بدون این دست اون دست کردن پس از آسیب، شانس مریض رو واسه بهبود زیاد می کنه. اما نکته اصلی آنجاست که پزشکان باید آموزش ببینن که چیجوری آسیب وارده رو به سرعت و قبل از رسوندن آسیب جدی به مغز واسه جلوگیری از آسیب به ارتباطات کامل عصبی بررسی، شناسایی و درمان کنن.

هم اینکه یافته هاى این گروه بیان کننده آنست که همه چهار مریضی که از کما بیرون اومدن اسکن هاى مغزى روشن ترى نسبت به بیست و سه بیمارى که هنوز در کما بودن، داشتن. سیلوا گفت به غیر از تعداد محدود بیماران شاید یافته هاىfMRI  مى تونه عوض شه که این بستگى به زمان اسکن بعد از کما داره. این تیم پژوهشی امیدواره که تکرار اسکن هاى تصویر عصبا براى فهم بهتر آسیب مغز هرچه زودتر همه گیر شه.

جیمز برنات، متخصص کما و پروفسور عصب شناسی و دکتر در مرکز پزشکى دورت مات-هیچکوک در نیوهامشایر گفت: “مطالعه جدید تیکه ای از یه پازل بسیار بزرگه که چگونگی حواس جمع سازی آگاهی به وسیله مغز رو نشون میده. ایشون اشاره کرد: “با این وجود ما راهی طولانى در پیش داریم تا از پیش آگاهى بیماران در حالت زندگى نباتى در اوایل دوره خود اطمینان حاصل کنیم.”

در سال ٢٠١٣ گروهی ایتالیایى یه نوع “آگاهى مترى”  در مورد یه پالس مغناطیسى در سراسر مغز و جواب مغز رو براى استفاده الکتروانسفالوگرافى (EEG)  رو اندازه گیری کرد. این فوت وفن مى تونه حالت هاى جور واجور ناهوشیارى، مثل خوابrem  و آروم بخشى عمیق رو از کما یا حالت زندگى نباتى جدا کنه. این تحقیق هم در حال گسترش و بررسیه.

.

منبع :

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *